Z okazji 100.rocznicy śmierci

Jednym z miejsc otwartych z okazji Nocy Muzeów było Muzeum Kornela Makuszyńskiego będącego filią Muzeum Tatrzańskiego. Z okazji 100.rocznicy śmierci Jana Kasprowicza zaproponowano zwiedzającym Wieczór z Kornelem i Kasprem – kuratorskie oprowadzanie po jubileuszowej wystawie czasowej „Jan Kasprowicz. W ogniska. Impresje biograficzne”. Warto się było wybrać, aby posłuchać dr Kingi Nędzy-Sikoniowskiej. Rzetelnie przygotowane i ciekawie opowiedziane impresje biograficzne dotyczące podroży Jana Kasprowicza poprzez ludzki żywot „ z chałupy na parnas” w zestawieniu z dokumentami i artefaktami sztuki uświadomiły zwiedzającym koncept wystawy, ale i wzbogaciły ich wiedzę o twórczości i życiu jednego z najwybitniejszych naszych poetów.

Dla najmłodszych przygotowano warsztaty sadzenia nasturcji, pt.: „Nasturcje Jana Kasprowicza”. Ze względu na deszczową, zimną pogodę gwarantowaną przez  „czterech ogrodników” zajęcia z dziećmi zorganizowano w budynku. Prowadziła je Gabriela Kania    

Nasturcje były ulubionymi kwiatami poety. Towarzyszyły mu w lipcowych dniach 2026 roku obficie kwitnąc na werandzie harendziańskiego domu. Poświęcił im ostatni wiersz.   

 Jan Kasprowicz zmarł 1 sierpnia 1926 roku na Harendzie w Zakopanem.

Nasturcj

Kwiaty nasturcji gęste,

Nieugaszone rany,

Krwawym wieńcem opasują

Nasz domek drewniany.

Świecą jak złote słońca,

Płoną jak purpury,

To spadają ku dołowi,

To się pną do góry.

Naokół naszego balkonu

Smrekowe korytka,

A z nich główki swe wychyla

Kwiatów gawiedź wszytka.

Niektóre z nich swe dzióbki

Wznoszą szczebiotliwie

Z gniazd drewnianych, niby ptactwo

Pierzące się na niwie.

Lecz po co szukać niwy?

Szczebiocą by jaskółki,

Co się tak do nich lubią mizdrzyć

Z balkonowej półki.

Dola kwiatów, ludzi, ptaków

Ze sobą jest sprzęgnięta:

Jednaką spójnią los je spina,

O losie Bóg pamięta.

Cóż tam się dzieje na górze?

Coś wre w jaskółek gnieździe.

Czyżby tu się już znudziły?

Myślą o wyjeździe?

Myślą rzucić już okap?

Nasturcji rzucić kwiaty?

O jak nam będzie bez nich smutno!

O raty! przeraty!

O jakże będą więdnąć!

Jak będą gasnąć one!

O jakże nasze zemrą serca,

Całkiem przygaszonel

Lecz chwała Bogu, że dotąd

Jeszcze płomienieją,