Wiersz Tomasza Wysokińskiego "Tatrzański Apel Poległych"

Na Serwisie Podhalańskim Watra zaczynamy nowy cykl. Obejmie on publikację wierszy o Tatrach, tych dawnych i współczesnych. Na inaugurację wybrałem wiersz mojego serdecznego przyjaciela, dr Tomasza Wysokińskiego, który z zawodu jest specjalistą od neurochirurgii i ordynatorem wydziału neurochirurgii szpitala wojewódzkiego w Jastrzębiu Zdroju. Wiersz ten wpisuje się idealnie w jesienną nostalgię, zamyślenie, które towarzyszy tej właśnie porze roku. Życzę miłej lektury!

Tatrzański Apel Poległych

 Gdy noc tatrzańska zapada, a księżyc świeci z wysoka
Budzą się duchy i zjawy wokół Morskiego Oka.
Wychodzą dumni, milczący, na apel poległych wezwani
I stają rzędem, równiutko, na Mięguszowieckiej Grani.

W środku szeregu najwięksi: Zaruski z Klimkiem Bachledą,
Obok Wawrytko i Sieczka, Krzeptowscy całą czeredą,
Ród Gąsieniców cały stawił się na lewej flance
Po przeciwległej zaś stronie - Marusarze i Chramce.

Za nimi ród taterników, co górom swe życie oddali
Jest Birkenmajer i Kupczyk, Łomnicy pogromcy wspaniali.
Ten obok to Stanisławski o orlim spojrzeniu zdobywcy,
Stoi pod rękę z Żuławskim, któremu kłaniają się wszyscy.

„Wawa” z lekkim uśmiechem wsłuchany w tatrzańską ciszę
Jest jakby nieobecny, pewno w myślach coś pisze.
Może to list do Grońskiego, co w lodach alpejskich spoczywa?
„Mojżeszu! Na apel poległych Towarzystwo Cię wzywa!”

Stoję nad brzegiem jeziora bojąc się westchnąć czy ruszyć
Aby nie spłoszyć obrazu, co zrodził się gdzieś w mojej duszy.
I czekam aż gwiazdy zasną a księżyc się schowa za granie,
A oni rozejdą się w ciszy na wieczne swe spoczywanie....

 Tomek Wysokiński, maj 2008