Wiersz Tomasza Wysokińskiego "Tatrzański Apel Poległych"

Na Serwisie Podhalańskim Watra zaczynamy nowy cykl. Obejmie on publikację wierszy o Tatrach, tych dawnych i współczesnych. Na inaugurację wybrałem wiersz mojego serdecznego przyjaciela, dr Tomasza Wysokińskiego, który z zawodu jest specjalistą od neurochirurgii i ordynatorem wydziału neurochirurgii szpitala wojewódzkiego w Jastrzębiu Zdroju. Wiersz ten wpisuje się idealnie w jesienną nostalgię, zamyślenie, które towarzyszy tej właśnie porze roku. Życzę miłej lektury!

Tatrzański Apel Poległych

 Gdy noc tatrzańska zapada, a księżyc świeci z wysoka

Budzą się duchy i zjawy wokół Morskiego Oka.

Wychodzą dumni, milczący, na apel poległych wezwani

I stają rzędem, równiutko, na Mięguszowieckiej Grani.

W środku szeregu najwięksi: Zaruski z Klimkiem Bachledą,

Obok Wawrytko i Sieczka, Krzeptowscy całą czeredą,

Ród Gąsieniców cały stawił się na lewej flance

Po przeciwległej zaś stronie - Marusarze i Chramce.

Za nimi ród taterników, co górom swe życie oddali

Jest Birkenmajer i Kupczyk, Łomnicy pogromcy wspaniali.

Ten obok to Stanisławski o orlim spojrzeniu zdobywcy,

Stoi pod rękę z Żuławskim, któremu kłaniają się wszyscy.

„Wawa” z lekkim uśmiechem wsłuchany w tatrzańską ciszę

Jest jakby nieobecny, pewno w myślach coś pisze.

Może to list do Grońskiego, co w lodach alpejskich spoczywa?

„Mojżeszu! Na apel poległych Towarzystwo Cię wzywa!”

Stoję nad brzegiem jeziora bojąc się westchnąć czy ruszyć

Aby nie spłoszyć obrazu, co zrodził się gdzieś w mojej duszy.

I czekam aż gwiazdy zasną a księżyc się schowa za granie,

A oni rozejdą się w ciszy na wieczne swe spoczywanie....

 Tomek Wysokiński, maj 2008