Adam Pach - posiady ZP o. Zakopane

Kolejne posiady ukazujące postacie i twórczość pisarzy związanych z Podhalem i Zakopanem poświęcone były Adamowi Pachowi (1907-1980). Ten wybitny podhalański pisarz ludowy, jeden z najlepszych podhalańskich gawędziarzy, działacz społeczny i kulturalny, m.in. Związku Podhalan (Członek Honorowy) , rzeźbiarz amator, z zawodu stolarz, potem sanitariusz i kontroler sanitarny w zakopiańskiej służbie zdrowia zdaje się być postacią nieco zapomnianą. Jego sylwetkę przypomniała Małgorzata Wnuk, a utwory z książki „Drzewiej pod Giewontem” oraz z tomu „Poezje” czytali aktorzy Towarzystwa Miłośników Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Zakopanem (Sekcji Studium Słowa im. Tadeusza Staicha oraz Sekcji A2 im. Jurka Tawłowicza) Grażyna Syrzistie i Jerzy Filar.

Małgorzata Wnuk przeczytała także nic nie tracące na aktualności fragmenty zbeletryzowanych opowieści na tle dziejów Podhala „W siąpawicach dziejowych”.

Twórczość pisarska Pacha jest różnorodna. Pisał gwarą podhalańską i językiem literackim. Poezję i artykuły na tematy społeczno-polityczne. Jako osobne publikacje ukazały się: „Zgrzebne pacierze” (1976), „Drzewiej pod Giewontem” (1976), „W cornej izbie” (1977) i „W siąpawicach dziejowych”. W jego twórczości ważne miejsce zajmuje tematyka tatrzańska. Włodzimierz Wnuk napisał o nim: „Tylko on jeden spośród  licznego rodzeństwa wyrósł na regionalnego artystę i działacza, tylko jemu jednemu góralskość  weszła tak silnie w krew i zawładnęła całą jego istotą”.

Podczas II wojny światowej pracował w „Palace”. Do jego obowiązków należało dezynfekowanie sal. W 1962 roku był jednym ze świadków podczas toczącego się we Fryburgu procesu przeciw szefowi zakopiańskiego gestapo Robertowi Weissmannowi i jego zastępcy Arno Sehmischowi.

Posiady zaszczyciła swoją obecnością córka Adama Pacha - Krystyna, która przeczytała wiersze Ojca, ale także przedstawiła kilka swoich utworów poetyckich. Wiele osób wspominało postać Adam Pacha. Grała kapela CK „Jutrzenka” kierowana przez Krzysztofa Trebunię-Tutkę.