Zakopiańskie malarstwo na szkle

Podczas październikowego Wieczoru w Czerwonym Dworze został przedstawiony kolejny, szósty już album „Zakopiańskie malarstwo na szkle” poświęcony twórczości Jana Gąsienicy-Szostaka (1895-1943) oraz jego córki Krystyny Gąsienicy-Szostak (1926-2016). Autorką tekstu jest Anna Buńda-Dorula, autorem fotografii Paweł Murzyn. Część zdjęć pochodzi z Instytutu Pamięci Narodowej oraz z archiwum Muzeum Tatrzańskiego. Album został wydany w tłumaczeniu na języki angielski, niemiecki i rosyjski.

Jan Gąsienica-Szostak, góral z ulicy Kościeliskiej uczęszczał do gimnazjum w Nowym Targu lecz edukację przerwał wybuch I wojny światowej i służba w armii austro-węgierskiej. Po powrocie do Zakopanego ukończył Państwową Szkołę Przemysłu Drzewnego w Zakopanem w zakresie rzeźby figuralnej. Coraz większe zainteresowanie malarstwem i kontakt z Konstantym Kietliczem-Rayskim, pionierem odradzającego się malarstwa na szkle na Podhalu,  studia artystyczne w Paryżu, zetknięcie z najnowszymi prądami artystycznymi Europy wywarły znaczny wpływ na twórczość artysty. Po powrocie do Zakopanego aktywnie uczestniczył w życiu artystycznym w Zakopanem oraz poza Podhalem. Malarstwo na szkle stało się jednym z najważniejszych  nurtów jego twórczości, prezentowanych m.in. w 1934 roku w Poznaniu. 

Twórczość Jana Gąsienicy-Szostaka odegrała znaczącą rolę w dziejach podhalańskiego malarstwa na szkle.  Nadał mu nowy wymiar artystyczny łącząc znajomość warsztatu akademickiego z głębokim zakorzenieniem  w kulturze Podhala.

Krystyna Gąsienica-Szostak, uczęszczała do szkoły powszechnej w Zakopanem. Wybuch II wojny światowej przerwał edukację i już jako pełnoletnia wraz z matką podpisała Volkslistę. Po zakończeniu wojny, w 1945 roku, została z matką osadzona w  Centralnym Obozie Pracy w Jaworznie. Po odbyciu kary, w 1948 roku wróciły do Zakopanego i zamieszkały w rodzinnym domu przy ul. Kościeliskiej.

Twórczość Krystyny Gąsienicy-Szostak zajmuje w historii malarstwa na szkle miejsce wyjątkowe ze względu na indywidualny charakter. Artystka wypracowała własny, indywidualny, łatwo rozpoznawalny język plastyczny, oparty na świadomej syntezie form, dekoracyjności i poetyckiej umowności.

Album został dofinansowany ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.