Liryczna POSA

16 czerwca 2021 w Państwowej Ogólnokształcącej Szkole Artystycznej odbył się finał cyklicznego, szkolnego konkursu poetyckiego Liryczna POSA. Konkurs tradycyjnie został podzielony na dwie kategorie: JUNIORZY (uczniowie klasy 4) oraz SENIORZY (klasy 5-6 oraz fakultet literacki klas7 -8; wśród uczestników były także osoby z innych fakultetów). Większość utworów konkursowych to efekt pracy uczniów na zajęciach literatury (w młodszych klasach prowadzonych przez Agnieszkę Warek - Leks, w starszych - przez Macieja Pinkwarta). Patrząc na Liryczną POSĘ statystycznie: w poetyckie szranki stanęło 42 uczniów (11 Juniorów i 31 Seniorów), prezentując w sumie 113 utworów.

Zwycięskie wiersze prezentował aktor Teatru im. S. Witkiewicza - Krzysztof Najbor, a imprezę uświetniły występy muzyczne uczniów naszej szkoły.

Poza nagrodami rzeczowymi, każdy uczestnik Lirycznej POSY otrzymał tomik z wszytskimi konkursowymi wierszami. Wydanie tej antologii zostało dofinansowane ze środków Urzędu Miasta Zakopane.

Jury konkursu:
Mariusz Koperski - pisarz, literaturoznawaca, sekrteatrz gminy
Kościelisko
Grażyna Malinowska - nauczycielka języka polskiego i arcydzieł klasyki w POSA
Irena Orłowska - Świerczyńska- nauczycielka historii, etyki i WOS-u w POSA
Katarzyna Pietrzyk – aktorka Teatru im. St. I. Witkiewicza; prowadzi warsztaty teatralne w POSA
Zuzanna Śliwa - absolwentka POSA, laureatka szkolnego konkursu poetyckiego Gala Poezji 2017

Zwycięskie prace:

Pierwsze miejsce w kategorii Seniorow i nagroda Starosty Tatrzańskiego Piotra Bąka, nagroda specjalna Mariusza Koperskiego i nagroda specjalna Ireny Świerczyńskiej

JAN KANTY ROGOWSKI Z KLASY 8 

Bór

Bór pradawny

Zbłąkanego wędrowca

Przedwieczną ciemnością otacza

Nikt mu na pomoc nie przyjdzie

Drzewa szeleszcząc

Szeptem plan snują

Gałęzie trzeszcząc

Rozprawiają o podróżnym

Stuk dzięcioła

Niczym telegram dla lasu

Zbliża się wędrowiec

Ze zbutwiałej kapliczki

Obserwuje go czterolicowe bóstwo

Trzask korzeni nie wróży nic dobrego

Nie można w nim odróżnić

Trzasku łamanych kości

Żywy strumyk jest nieodpowiedni

Za szybko wypłukuje krew

Ziemia jest niebezpieczna

Zbyt dobrze chowa w sobie ciało

Nikt z wioski po niego nie przyjdzie

Nikt nie wejdzie

Do boru Leszego

Pierwsze miejsce w kategorii Juniorów i nagroda Burmistarza Zakopanego p. Leszka Doruli 

ALEKSANDRA ŁATAK Z KLASY 4
Zabawa w parku
W parku różne rzeczy się dzieją .
Spacerując, siedząc na ławce, bawiąc się na placu zabaw,
każdy z nas jest częścią krajobrazu.
Pies szczeka, jakby chciał coś powiedzieć do dziecka ....nie chodź tam!
Drzewa śpiewają, a liście szumią w rytm płynącego potoka.
Ptaszki ćwierkają i wołają jakby do słońca, aby dziś nie gasło !
Głosy dzieci bawiących się to jakby wrzask lub szum brzęczących pszczół w ulu.
Nawet myszki polne uciekają przed głośnym hałasem,
i słońce na horyzoncie chowa się za chmurami.

Wyróżnienie za najlepszy wiersz inspirowany mottem konkursu i nagroda specjalna Dyrektora Zakopiańskiego Centrum Kultury p. Beaty Majcher 
IDA KURKIEWICZ Z KLASY 6
Odszukać rozum
Odszukać rozum
w świecie technologii.
Odszukać rozum
w pustej mózgownicy.
Odszukać rozum
w przegniłym sercu.
Nie patrzeć wiecznie w rozjarzony ekran.
Człowieku zajrzyj za siebie!
Bo kiedy nie spojrzysz...
Nie usłyszysz krzyku wycinanych drzew,
nie zrozumiesz szeptu ostatniego tchu świata,
nie odgadniesz słów błagającej o litość Ziemi.
Czas mija, a ty jak sęp nad padliną
ślęczysz nad sobą.

Wyróżnienie za najwyżej punktowany zestaw wierszy w kategorii Seniorów
NATALIA STYRCZULA KLASA 7
Mrok
Kiedy mrok spowija Ziemię
Ciemnieją też dusze i sumienia
Gardząc sobą
Zmuszamy się do czynów nieetycznych
Po to, żeby nie móc się przyznać
Przed nami samymi
Że sięgnęliśmy moralnego dna
Bo tylko anioł potrafi spojrzeć w swoją duszę
Bez cienia niesmaku.

***
Kilometry dzielą nasze ciała
Choć nasze serca dalej są jak oplecione bluszczem
Cykl tęsknoty chyba jest nam pisany

Chcemy przeciąć łańcuchy zbrodniczego milczenia,
A mimo to uciekamy od słów
Które już wypowiedzieliśmy

O północy leżymy na dachu dwóch budynków
Rozczulając się nad tym co było
I co nie ma prawa nigdy więcej zaistnieć

Wiemy, że patrzymy w to samo niebo
I zastanawiamy się, czy widzimy te same gwiazdy

Pod którymi obiecaliśmy sobie wieczność.

Wyróżnienie za najwyżej punktowany zestaw wierszy w kategorii Juniorów i nagroda specjalna pani dyrektor ZPSA p. Zofii Ziach

ALEKSANDRA ŁATAK KLASA 4

***

Dzisiaj Słońce wstało wcześnie – tak jak skowronek.

I gdzieś już tak przy obiedzie chmury się zebrały.

Nagle piękna i radosna tęcza się zjawiła.

Chmury się rozeszły, słońce zajaśniało i wtem niebo kolorowe się stało.

Po godzinie tęcza jak kaczuszka w chmurach pływa.

Lecz tam gdzieś już przy kolacji zachód się pojawił.

Słoneczko dało tęczy znak, że już pora się schować.

Jak zachodzące słońce zakończyło swój ruch,

natychmiast tęcza rozmazywać w niebie się zaczęła.

Żółte chmury niczym miodek w przeźroczystym kubku.

Lecz już tak gdzieś przy bajeczce słońce chować się zaczęło za śpiącymi górami.

Reset w górach

Wyłączam komputer i komórkę.

Ubieram buty i czapkę.

Myślę sobie „dalej przygodo”!

Co mi dziś w sercu gra?
Chcę iść w stronę gór,
które są skłonione w stronę nieba.
Serce uderza mocniej.
Krok za krokiem stawiam coraz odważniej.
Moje ciało zmęczone, mozolnie się porusza .
Ale idę dalej,
chcę napoić się widokiem tatrzańskiej natury.
Jest pięknie !
Mój umysł unosi się do tych szczytów.
Niech tak zostanie, niech to trw .
Odpoczywam.

Wyróznienie w kategorii Juniorow
WOJCIECH BOCHNAK KLASA 4
Wiatr
Jak szybko ucieka nad światem 
zwiedzając góry lasy i łąki,
łzy, rozterki i boleści
uśmiechy szczęścia i dumy.
Nic go nie zatrzyma.
Ani kropla łzy,
ani kropla krwi

Wyróznienie w kategorii Seniorów i nagroda specjalna Dyrektora Teatru im. S. I. Witkiewicza Andrzeja Dziuka
NATALIA STYRCZULA  Z KLASY 7
Rozczulenie

On lubi
Zapisywać teksty wzruszających piosenek
Na kartkach pamiętnika
O którym myśli, że nikt nie wie

On lubi
Słuchać świergotu ptaków
O poranku,
Którym każdy jest już zmęczony

On lubi
Śpiewać melodie
Ułożone w głowie późną nocą
Pod natchnieniem ciężaru opadających powiek

Może dlatego tak bardzo boli
„au revoir” zapisane pochyłym pismem
Pomimo tego, że już nigdy się nie zobaczymy
Choć może tak naprawdę nigdy się nie widzieliśmy

*„au revoir” - (franc.)do widzenia

Trzecie miejsce w kategorii Seniorów

MIKOLAJ BłASIAK Z KLASY 6

Za oknem

Za oknem grad 

Za oknem wiatr

Gałęzie drzew kołyszą nam.

Spoglądam w dół

i szarość chmur

przygnębia mnie 

i czuję ból…

Chcę krzyczeć tam,

lecz ciągle sam…

Ten wiatr co sieje wiosną strach

unosi mnie, przenika w głąb 

jest smutno i idę stąd…

DRUGIE MIEJSCE oraz nagroda specjalna dyrektora TPN p. Szymona Ziobrowskiego za najlepszy wiersz o tematyce tatrzańskiej

JAGNA WALKOSZ Z KLASY 5
Samotność w górach
Stojąc na szczycie, 
samotny, 
z własnymi myślami 
maleńki człowiek 
jak mrówka we wszechświecie
otula myślą ciemny chłód skał
zanurzając się w zimną wodną otchłań wspomnień
dotyka własnej duszy 
przytula ją 

wracając 
stalowoszare kamienie 
szepczą dawne historie