Martyna w majowym deszczu

Dwadzieścia kilka lat temu była tak popularna, że wielu rodziców nadawało imię, które nosi, swoim córkom. Była taka moda! Wyśpiewała wielki przebój „W domach z betonu nie ma wolnej miłości”, który zapewnił jej artystyczną nieśmiertelność. Po tym, jak zamilkła Mira Kubasińska, to ona stała się – choć śpiewa w innym nie tak ekspresyjnym stylu niekwestionowaną Królową Polskiego Bluesa. Martyna Jakubowicz.

1 maja wystąpiła z koncertem w rabczańskim amfiteatrze. Zbyt wielu widzów nie przyszło, może przestraszył niektórych wiosenny ciepły deszczyk, niech żałują. Przekonaliśmy się bowiem, że po 30 latach śpiewania na estradach i w niszowych klubach, nie straciła stylu i klasy. Wciąż operuje fascynującym głosem, umiejętnie posługując się także charakterystycznym dla nowoczesnego bluesa. Falsetem, a przy tym z doskonałą dykcją. Znacznie wzbogaciła swój repertuar wykonując głównie utwory własne do znakomitych poetycko tekstów byłego męża Andrzeja Jakubowicza. Są to utwory refleksyjne, niekiedy filozoficzne, w których o coś ważnego chodzi i to coś jest każdemu bliskie. No może z jednym zastrzeżeniem – trzeba do nich dojrzeć, bo nie są to ballady dla małolatów. Artystce towarzyszyło trio świetnych muzyków – Łukasz Matuszyk – akordeon, Paweł Mikosz – gitara basowa, Przemek Pacan – perkusja.  W pełni profesjonalny koncert!

Tym razem dopisała także akustyka. A już zaczęliśmy podejrzewać (w ubiegłych latach), że z racji konstrukcji naszego amfiteatru jest ona fatalna i nic się na to nie poradzi. No, ale tym razem pracowało nad nią aż trzech rabczańskich akustyków – Gabriel Gacek, Stanisław Mysza i Krystian Bielecki i wespół w zespół wykonując dokładnie polecenia Martyny dali radę.

Koncert poprzedził jako support młodego rabczanina Przemka Świerczka, który kilka miesięcy temu debiutował w naszym MOKu, a ostatnio śpiewa w pubie przy Floriańskiej w Krakowie. Wykonał kilka ballad angielskich i amerykańskich Boba Dylana po angielsku.