Władysław Trebunia-Tutka – wspomnienie

Nie byłem u Ciebie, Władysławie w te dni ostatnie... Przekładaliśmy z synem Krzysztofem spotkanie kilka razy, na lepsze dni. Chylę przed Tobą ceperskie czoło, uznając żeś był góralem z krwi i kości, żeś był artystą wielkiego formatu. Była w Tobie siła tradycji i delikatność przekazu, była w Tobie wiara w chrześcijańskie wartości i piękna dusza artysty.

Niejeden raz słuchałem Twojego „artystycznego wyznania” w sens ludzkiego zywobycia. Żyłeś Władysławie w przekonaniu, że sztuka zmienia i człowieka i świat na lepsze. To przekonanie zostało w Twoim charyzmatycznym graniu.

Muzyka, malarstwo, gazdówka i rodzina – wydaje się światem małym, ale nic bardziej mylnego. Ta umiejętność bycia cłekiem z pod Giewontu – gazdą, ojcem, dziadkiem, a jednocześnie artystą poszukującym i podróżującym w świat, zdarza się nieczęsto. W Tobie góralska dziedzina i sztuka wysoka synergicznie istniały.

Nie zapytałem Cię o wiele spraw, ale dałeś mi „korepetycje” z myślenia o Podhalu, jak o Ziemi Obiecanej. W muzyce Trebuniów-Tutków, w Twoim graniu i śpiewaniu odkryłem na nowo góralski świat, opiewany w twórczości Tetmajera i Kasprowicza, za to jestem Ci wdzięczny.

Zaliczyć Cię trzeba do plejady wybitnych góralskich muzyków, którzy odtwarzali Sabałową i Bartusiowi nutę, a tworzyli z Karpielami, Chotarskimi, Maśniakami własny artystyczny wizerunek. Wpisać Cię trzeba w panteon polskich malarzy przełomu XX i XXI wieku, którzy osiągnęli własny – rozpoznawalny - styl.

I najważniejsze, byłeś człowiekiem skromnym, który więcej przekazywał swoim „nie mówieniem”, niż niejeden głośnym udowadnianiem swoich racji.

Odszedłeś za Niebieską Grań..., a nam pozostała góralska siła wyrażona pędzlem na płótnie i smyczkiem na strunach.