Jubileusz Koła Łowieckiego im. Sabały w Zakopanem

Koło Łowickie im. Sabały w Zakopanem ma 75 lat! Z tej okazji 11 kwietnia na Harendzie w Zakopanem zorganizowano jubileuszowe uroczystości. Rozpoczęto mszą świętą w intencji braci myśliwskiej odprawioną w najstarszym zakopiańskim kościele (1710 -1720, przeniesiony na Harendę w roku 1948). Następnie zebrani udali się do Karczmy Harenda, gdzie odbyła się część oficjalna. Wielu zaproszonych gości dziękowało myśliwym z Koła „Sabła ” za 75 lat działalności, która nie tylko pielęgnuje tradycje myśliwskie, ale również przyczynia się do ochrony naszej przyrody, oraz utrzymania równowagi w gospodarce leśnej.

Dziękowano za pielęgnowanie wartości, które są fundamentem myślistwa: szacunku do natury, odpowiedzialności oraz etyki. Życzono dalszych sukcesów i kolejnych dekad pełnych łowieckiej przygody, wspólnoty i przyjaźni Były odznaczenia związkowe, oraz okolicznościowe prezenty. Polowacom spod Tatr życzymy Darz Bór!

Przy okazji należy wspomnieć o publikacji, pt.:”Hyrni polowace spod Tatr” autorstwa Wojciecha  Jarzębowskiego, nieżyjącego już myśliwego, regionalisty dziennikarza i współzałożyciela zakopiańskiego Kola łowieckiego. Książka utworzona z rękopisów znalezionych w biurze Zarządu Okręgowego PZL w Nowym Sączu ukazała, się w roku 2025 – blisko 25 lat po śmierci autora.

Zakopiańskie koło „Sabała” jest jednym z najstarszych, a jego nazwa wyjątkowa. Z reguły koła łowieckie noszą nazwy zwierząt. Tak  miało być i tym razem ,proponowano takie nazwy jak: „Niedźwiedź”, „On” ( znaczy to samo tylko po góralsku),”Oreł”, Kozica”, ”Świstak”, a nawet „Dobrzy chłopcy”.( Dobrymi chłopcami nazywano pod Tatrami zbójników, którzy równali świat).

Ostatecznie w głosowaniu wybrano nazwę „Sabała” na co zapewne miały wpływ okoliczności w których się pojawiała. Przytoczmy fragment z książki Wojciech Jarzębowskiego: ” Nazwę „Sabała” wybrano po polowaniu w Bukowinie Tatrzańskiej , gdy czekano na autobus PKS do Zakopanego , a czekana w barze „Na klinie” i popijano grzane piwo z malinowym sokiem. Autobusy PKS kursowały wtedy w odstępach paru godzin, a węc czasu było dużo i piwa też na wybranie nazwy dla koła.

Gdy nazwę ustalono , a kelnerka po raz piąty zmieniała kufle, były też inne dobre znaki na ziemi i niebie, które narodzinom koła towarzyszyły i wróżyły dobą przyszłość. Przy siódmej zmianie kufli zaczęto po, góralsku śpiewać, lecz ktoś ogłosił, że trzeba już iść na przystanek PKS. Pierwsza dobry znak dla koła ukazał się na niebie, a był to księżyc w lisiej czapie. Drugi znak był na ziemi, znak również dobrze wróżący dla koła, gdyż, do autora nazwy „Sabała”, czyli do piszącego te słowa , podszedł ogar leśniczego Stanisława Czubernata o imieniu nomen omen Lejba i nie mając w pobliżu czegoś  godniejszego, podniósł nogę na niego i nasikał mu do buta. Uradowani dobrym znakiem myśliwi                    z czułością gładzili Lejbę po głowie, a Leon Podobiński, adiunkt nadleśnictwa, chłopisko wielkie i dla wszystkich serdeczne, dał Lejbie swoją kanapkę z baleronem, kupioną w barze „Na Klinie”. Nazwa dla, koła  „Sabała” była murowana. Przy okazji dla zmylenia , co też myśliwi piją po polowaniu, wymyślono ”Na Klinie” nazwę dla piwa i na pytanie ciekawskich, jak zakończyło się polowanie, odpowiadano” -Piciem soczku chmielu.”(…)         

Z historii Koła Łowieckiego im.Sabały  

Materiały Koła Łowieckiego im.Sabały  

(…) Początki zorganizowanego łowiectwa na Podhalu sięgają lat 50-tych XX w. Po II wojnie światowej nieliczni myśliwi zamieszkujący w tych okolicach dzierżawili przyległe tereny łowieckie, ponadto polowano na tzw. terenach bezpańskich. Organizacją polowań początkowo zajmował się Wojciech Jarzębowski. Jednakże już w listopadzie 1950 r., podczas jednego z polowań, pojawiła się myśl o utworzeniu grupy, która zajęłaby się kierowaniem i organizacją polowań. Tym samym w lutym 1951 r. zorganizowano zebranie założycielskie. Wybrano pierwszy Zarząd Koła, którego prezesem oraz łowczym został Wojciech Jarzębowski. Sekretarzem został Leon Podobiński, skarbnikiem Zdzisław Swetkowicz, członkami Zarządu Stanisław Karpiel z funkcją Podłowczego Koła i Stanisław Czubernat z funkcją Prowadzącego polowania. Wybrano również Komisję Rewizyjną, której przewodniczącym został Stanisław Rodziewicz, a członkami Tadeusz Kuźniar i Janusz Domaniewski. Koło zostało zarejestrowane w wydziale Spraw Wewnętrznych Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Zakopanem.

Za patrona obrano Jana Krzeptowskiego Sabałę, a jego podobizna niezmiennie gości na odznakach i sztandarze Koła od początków istnienia. Myśliwi kultywują dawne tradycje, uznając się za spadkobierców "tatrzańskich Polowacy". Bardzo ważnym zwyczajem jest obchodzenie święta patrona myśliwych – Św. Huberta – w dniu, w którym wypada jego święto tj. zawsze 3 listopada, bez względu na to, jaki to dzień tygodnia. Myśliwi hołdują zwyczaj powitania oraz gratulowania udanego strzału poprzez podawanie jedynie palca wskazującego temu, który celnie pociągnął za spust strzelby. Gdy natomiast któryś z myśliwych odchodzi do Krainy Wiecznych Łowów, żegnany jest salwą pamięci, strzelaną w dniu pogrzebu. To jedynie niektóre z tradycji, jakie zostały zachowane po dziś dzień.

 Od początków istnienia, członkowie Koła angażują się przede wszystkich w walkę z kłusownictwem. Nielegalne pozyskiwanie zwierzyny jest jawnie negowane, co więcej, w sytuacjach krytycznych dochodziło do organizowania zasadzek na kłusowników. Wspomnienia z tych wydarzeń są żywe do dziś, często komentowane w prasie. Walka z kłusownictwem jest jednym z aspektów pracy myśliwych. Dokarmianie zwierzyny, dbanie o łowiska, rozsądne zarządzanie gospodarką leśną stanowią chleb powszechny w pracy myśliwych. Lasy zapełniają się paśnikami, brogami, lizawkami, zakłada liczne poletka uprawne i zaporowe. Dziś Koło działa na obszarze przeszło 15 000 ha.(…)