Kowalstwo – ginący zawód

Kowalstwo zaliczyć można do najstarszych profesji na świecie. Odkąd pojawił się metal, poddawano go obróbce na gorąco przy pomocy młota i kowadła. Na ziemiach polskich, wyroby kowalskie typu noże, toporki, zbroje i inne narzędzia kowalskie zagościły na dobre we wczesnym średniowieczu. Kowale wiejscy początkowo zaopatrywali rolników w podstawowe narzędzia do pracy, gdyż wysoka cena surowca nie sprzyjała zamówieniom na inne wyroby.

Ogromne zmiany przyniósł XIX wiek. Bogatsi ziemianie zamawiali coraz częściej u kowali okucia do sań i wozów oraz przedmioty domowego użytku np.: siekiery, dusze do żelazek, świeczniki, kaganki, a także żelazne kraty mające na celu zabezpieczenie majątku przed złodziejami. W czasie wojen kuźnie funkcjonowały bardzo prężnie. Kowale - podkuwacze pracowali dla wojska, które utrzymywało sporą ilość koni. Na Podhalu w porównaniu do innych zakątków Polski kowalstwo artystyczne nadal  istnieje, a ręce twórców ludowych wykuwają prawdziwe arcydzieła. Nieco gorzej przedstawia się sytuacja z kowalami –podkuwaczami. Z uwagi na coraz mniejszą liczbę hodowanych koni  i mniejsze zapotrzebowanie zawód ten  powoli przechodzi do historii i poszerza grono ginących profesji, dlatego  należy go koniecznie udokumentować na fotografii…