Numer banku wyświetlony na ekranie może być prawdziwy, mimo że po drugiej stronie jest oszust. Samo imię klienta, znajomość części danych ani informacja o rzekomo podejrzanym przelewie również nie potwierdzają tożsamości rozmówcy. Przy spoofingu przestępca może podstawić numer infolinii i wykorzystać wcześniej zdobyte informacje, żeby telefon wyglądał jak zwykły kontakt z banku. Znacznie ważniejsze jest to, czego rozmówca zaczyna wymagać. Kod SMS lub BLIK, login i hasło, instalacja AnyDesk albo TeamViewer, przelew na „bezpieczne konto” czy zakaz rozłączania się są sygnałem, żeby przerwać rozmowę. Podejrzany telefon najlepiej zweryfikować po zakończeniu połączenia, samodzielnie wybierając numer banku z oficjalnej strony, aplikacji albo karty. czytaj więcej